Zawilczyk rutewkowaty Anemonella thalictroides

Liściaste lasy i zarośla wschodniej części Stanów Zjednoczonych porasta skromny, ale piękny przedstawiciel rodziny jaskrowatych – zawilczyk rutewkowaty Anemonella thalictoides.  W ojczyźnie jest nazywany ‚kwiatem wiatru’ i zaliczany do rodzaju rutewka Thalictrum. Jeszcze przed rozwojem liści, od marca tworzy zjawiskowe, przeważnie biało kwiatowe runo, m.in. wraz z trójlistem wielkokwiatowym Trillium grandiflorum i Claytonia virginica.

Anemonella thalictroides

Anemonella thalictroides




Nieco systematyki

Zawilczyk sprawił systematykom kłopot. Po raz pierwszy został opisany, błędnie, w 1753 roku przez Karola Linneusza i nazwany zawilec rutewkowaty Anemone thalictroides. Prawie 80 lat później Johann Hoffmannsegg opisał tę roślinę jako Syndesmon thalictroides, 7 lat po nim z kolei Edouard Spach określił ją jako Anemonella thalictroides, a w 1957 Eames i B. Boivin zaliczyli ją do rodzaju rutewka  i nadali nazwę Thalictrum thalictroides. Tak czy inaczej zawilczyk/rutewka prezentuje podrodzinę Isopyroideae zdrojówkowe.

A. t. 'Betty Blake'

A. t. ‚Betty Blake’

Z botanicznego punktu widzenia

Zawilczyk to bylina dorastająca do 10-30 cm wysokości. Jej organem podziemnym są ciemne bulwki. Na wiosnę wyrastają z nich delikatne liście, w początkowej fazie rozwoju czerwonawe, oraz bezlistne łodygi zwane głąbikami, na szczycie których formuje się kwiatostan. Liście są zbudowane z długiego, cieniutkiego ogonka oraz blaszki dwukrotnie podzielonej na 3 listki. Każdy listek osiąga 0,8-3 cm szerokości i posiada 3 klapy na szczycie. Kwiatostan liczy od 1 do 6 kwiatów. Te osiągają 10-30 mm średnicy, są białe lub blado różowawe. Po zapyleniu przez owady i zapłodnieniu rozwijają się owoce – mieszki.




A. t. 'Cameo'

A. t. ‚Cameo’

Wymagania uprawowe

Zawilczyk naturalnie występuje na obszarach zaliczonych do stref mrozoodporności od 4 do 8, co oznacza, że znosi temperatury spadające do -34,4 stopnia C. Z powodzeniem można go uprawiać w warunkach klimatycznych Polski, ale należy pamiętać, że nie istnieje bezpośrednie przełożenie pomiędzy tak niskim numerem strefy a odpornością rośliny na mróz.

A. t. 'Double Cream'

A. t. ‚Double Cream’

Roślinka ta uwielbia próchniczne, przepuszczalne podłoże, z pewną domieszką piasku i rozłożonych liści. Preferuje umiarkowanie wilgotne po nieco nawet suche stanowiska, zawsze pod okapem drzew liściastych.

A. t. 'Green Hurricane'

A. t. ‚Green Hurricane’

Dobrze reaguje na warstwę rozdrobnionej ściółki wokół, którą mogą stanowić liście, połamane gałązki oraz zleżałe zrębki z drzew liściastych. W okresie zimowym warto osłonić rośliny gałązkami jedliny, płatem agrowłókniny lub obsypać bukowymi/dębowymi liśćmi. W sezonie wegetacyjnym nie należy dopuszczać do długiego przesuszenia podłoża. Rozrośnięte okazy wraz z wiosną można podzielić.

A. t. 'Kikuzaki Pink'

A. t. ‚Kikuzaki Pink’

A. t. 'Shoafs Double'

A. t. ‚Shoafs Double’

Odmiany uprawne

Ogrodnicy w wyniku zabiegów hodowlanych uzyskali odmiany uprawne zawilczyka, różniące się delikatnie barwą kwiatów i stopniem jego wypełnienia.




A. t. 'Shoafs Double Pink'

A. t. ‚Shoafs Double Pink’

Udostępnij ten wpis:

Ten wpis został opublikowany w kategorii Ciekawostka botaniczna, Poradniki i oznaczony tagami , , , , , , , . Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *