Wankuwerie – mało znane berberysowate.

Bardzo subtelnej urody są północnoamerykańskie wankuwerie, rzadkie w naszych ogrodach berberysowate. Blisko spokrewnione z azjatyckimi epimediami preferują podobne stanowiska. W naturze rosną w runie lasów iglastych porastających pacyficzne wybrzeże Stanów Zjednoczonych, od północnych obszarów stanu Waszyngton do centralnej Kalifornii. Rodzaj jest zróżnicowany na 3 gatunki: V. hexandra, V. chrysantha, V. planipetala.

Vancouveria hexandra

Vancouveria hexandra

 Z botanicznego punktu widzenia

Wankuwerie to rośliny wieloletnie zielne, zimozielone lub sezonowe, dorastające do 10-50 cm wysokości. Ich organem podziemnym są kłącza, corocznie wykształcające kilka lub więcej liści oraz pęd kwiatostanowy.  Blaszki liściowe są 2-3-krotnie trójdzielne, zwykle lśniące. Tworzące je listki są romboidalne, pięciokątne do jajowatych, płytko 3-klapowe. W maju z kłącza wyrasta delikatny groniasty lub wiechowaty kwiatostan, utworzony z kilku, kilkudziesięciu delikatnych białych lub żółtych kwiatów. Od lipca rozwijają się owoce – cienkościenne mieszki. Nasiona są opatrzone elajosomami. Chętnie roznoszą je mrówki.

 Gatunki

Vancouveria chrysantha występuje w Oregonie i Kalifornii, na wysokości 100-1500 m n.p.m. Można ją spotkać w runie zimozielonych mieszanych lasów, wśród zarośli na serpentynitach lub w terenie otwartym. Dorasta do ok. 12-18 cm wysokości. Wykształca 3-5-listkowe blaszki oraz pęd kwiatostanowy o wysokości 20-30 cm. Kwiatostan tworzy 4-15 żółtopłatkowych kwiatów rozwijających się od maja do czerwca.

Vancouveria hexandra rośnie w runie sekwojowych i daglezjowych lasów na wysokości do 1700 m n.p.m., w Kalifornii, Oregonie i Waszyngtonie. Jest najczęściej spotykanym u nas przedstawicielem rodzaju. Osiąga 12-30 cm wys. Blaszki liści są 2-3-krotnie trójlistkowe. Głąbik o wysokości 20-30 cm wieńczy kwiatostan utworzony z 5-30 białych kwiatów rozwijających się od maja do lipca.

Vancouveria planipetala rośnie w sekwojowych lasach Kalifornii i Oregonu na wysokości do 1700 m n.p.m. Dorasta do 30 cm wys. Wykształca 2-, rzadziej 3-krotnie trójlistkowe liście oraz 20-50-kwiatowe kwiatostany. Kwiaty białe do żółtych rozwijają się od maja do czerwca.




Vancouveria planipetala

Vancouveria planipetala

Uprawa w warunkach klimatycznych Polski

jest możliwa, zwłaszcza w odniesieniu do V. hexandra. Według fachowej literatury wszystkie wankuverie znoszą temperatury typowe dla stref od 5 do 6, tj. od ok. -29 do ok. -18 stopni C.

Wymagania uprawowe

Wankuwerie preferują:

  • Miejsca częściowo lub całkowicie zacienione, doskonałe są siedliska pod okapem drzew;
  • Gleby próchniczne, o lekko kwaśnym odczynie (np. 50 % gleby kompostowej, 30 % torfu wysokiego, 20 % piasku); zagon może być nieco wyniesiony ponad poziom gruntu;
  • Wilgotne podłoże;
  • Ściółkowanie powierzchni wokół;
  • Okrycie na zimę, zwłaszcza okazów V. chrysantha i V. planipetala, gałązkami stroiszu, liśćmi dębowymi lub bukowymi.

Rozmnażanie

W optymalnych warunkach wankuwerie dobrze się rozrastają, z czasem pokrywając kobiercem znaczną powierzchnię. Wiosną i późnym latem można je wegetatywnie rozmnażać, dzieląc rozrośnięte okazy.

Udostępnij ten wpis:
Ten wpis został opublikowany w kategorii Bez kategorii, Ciekawostka botaniczna, Poradniki i oznaczony tagami , , , . Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *