Ranzania japonica – ranzania japońska

W subalpejskich liściastych lasach centralnej części Honsiu rośnie niezwykle rzadki i piękny przedstawiciel berberysowatych – Ranzania japonica. Prezentuje samodzielnie rodzaj Ranzania, wyróżniony w 1888 roku przez japońskiego botanika Tokutaro Ito, nazwą upamiętniającego innego słynnego botanika japońskiego Ono Ranzana, nazwanego przez Siebolda japońskim Linneuszem.

W oryginalnych zapiskach Ito na temat rośliny pojawia się japońska nazwa mihi, pisana w znakach logograficznych kanji 美姫, gdzie 美 oznacza piękno, wdzięk, urok, a 姫 księżniczka.

Fot. Zenon Kozendra

Fot. Zenon Kozendra

Mihi bywa spotykana, nieczęsto, w runie lasów tworzonych głównie przez buk karbowany Fagus crenata, występujący do 1500 m n.p.m. w centralnej części Honsiu, znajdującej się w zasięgu strefy klimatycznej znad Morza Japońskiego. Zgodnie z tabelą stref mrozoodporności obszarom tym przypisano numery od 5 do 8, oznacza to średnie wieloletnie najniższe temperatury na poziomie -28,9 do -9,4 °C.

Z botanicznego punktu widzenia

Ranzania to roślina wieloletnia, rozpoczynająca sezon wegetacyjny w ojczyźnie od kwietnia. Z kłącza opatrzonego gęstą plątaniną korzeni wyrasta łodyga o wysokości ok. 30-45 cm. Jako pierwsze rozwijają się pojedynczo lub skupione po kilka jasnoliliowe kwiaty o średnicy ok. 25-30 mm. Nieco później, ale w szybkim tempie, kształtują się dwa łodygowe liście. Ich blaszki są podzielone na 3 listki, każdy z nich osiąga 8-12 cm szer. i 7-10 cm dł. Po zapyleniu i zapłodnieniu rozwijają się jajowate owoce z drobnymi nasionami.




Wymagania uprawowe

Ranzania preferuje stanowiska pod okapem drzew liściastych, wiosną jasne, w późniejszym okresie wegetacji zacienione i chłodne. Wymaga próchnicznego podłoża, lekkiego, przepuszczalnego (np. ziemia kompostowa zmieszana z odkwaszonym torfem, rozdrobnionymi liśćmi, żwirem) oraz umiarkowanej wilgotności. Korzystne jest dla niej ściółkowanie powierzchni wokół, np. rozdrobnionymi liśćmi i gałązkami. W okresie zimowym oprócz pogrubienia ściółki warto roślinę zabezpieczyć dodatkową okrywą z jedliny lub bukowych/dębowych liści. To ważne, aby podłoże było przepuszczalne i nie zatrzymywało wody w tym czasie, co mogłoby spowodować zgnicie kłącza.

Zdaniem doświadczonych ‘właścicieli‘ ranzanii roślina źle reaguje na podział grubego kłącza i plątaniny korzeni. Zdecydowanie lepiej rozmnażać ją przez wysiew nasion. Po ich dojrzeniu, w połowie lub drugiej połowie lata, należy je wysiać do skrzynek wypełnionych mieszaniną piasku, ziemi kompostowej i liściowej, przykrywając warstwą piasku. Skrzynki należy pozostawić na zewnątrz do czasu, kiedy tylko pojawią się pierwsze oznaki budzenia się nasion. Wtedy należy pojemniki przenieść do pomieszczeń zabezpieczonych przed mrozem.

Udostępnij ten wpis:
Ten wpis został opublikowany w kategorii Ciekawostka botaniczna, Poradniki i oznaczony tagami . Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *