Południowoamerykańskie szczawiki Oxalis w ogrodzie

Rodzaj szczawik Oxalis liczy około 500-700 gatunków i jest reprezentowany na wszystkich kontynentach kuli ziemskiej, poza Antarktydą. Centrami występowania rodzaju są Południowa Afryka i tropikalna Brazylia. W Polsce rodzimy jest jeden gatunek, Oxalis acetosella; kilka obcych gatunków w Polsce się zadomowiło, stając się niekiedy uciążliwymi chwastami w naszych ogrodach.

Oxalis adenophylla

Obok obcych naszej florze, niemile widzianych szczawików istnieją także takie egzotyczne piękności, które są cenione i poszukiwane przez miłośników roślin z całego Świata. Co najważniejsze – można je uprawiać w klimacie środkowej Europy.

Oxalis enneaphylla

Oxalis laciniata

Wszystkie pochodzą z południowych obszarów Ameryki Południowej. Wyróżniają się wielkimi, pięknie wybarwionymi kwiatami i charakterystycznie zbudowanymi liśćmi, przypominającymi często z wyglądu parasolki. Najbardziej znane i najczęściej uprawiane gatunki to Oxalis enneaphylla, O. adenophylla i Oxalis laciniata. Zwłaszcza ten ostatni wyróżnia się bardzo dużą zmiennością morfologiczną liści i bardzo dużą różnorodnością barw kwiatów.

Oxalis laciniata

Oxalis laciniata

W uprawie znajduje się też sporo mieszańców powstałych z krzyżowania tych gatunków.

Oxalis laciniata ‚Seven Bells’

Oxalis adenophylla ‚New Form’

Oxalis ‚Ute’

Szczawiki można uprawiać w nieogrzewanych szklarenkach lub wysadzić w ogrodzie skalnym. Uprawa pod osłonami umożliwia lepszą kontrolę wilgotności podłoża. Wszystkie preferują miejsca słoneczne i przepuszczalne oraz mineralne podłoża z domieszką kwaśnego torfu (np. żwir bazaltowy lub lawa wulkaniczna z torfem). Wskazane jest zabezpieczenie roślin na zimę przed mrozem i nadmiarem wilgoci.

Oxalis ‚Patagonia’

Liście pojawiają się w kwietniu i najczęściej zamierają do połowy lata, kwitnienie ma miejsce od końca kwietnia do lipca. Po zakończeniu wegetacji rośliny zapadają w spoczynek. Należy wtedy ograniczyć ich podlewanie. Opisywane szczawiki posiadają łuskowate, bulwiasto zgrubiałe, przypominające wyglądem kiełbaski kłącza, które można dzielić w drugiej połowie lata.

Oxalis ‚Ione Hecker’

Oxalis ‚Cape Horn’

Udostępnij ten wpis:

Ten wpis został opublikowany w kategorii Ciekawostka botaniczna, Ogrody skalne, Poradniki i oznaczony tagami , , , , , , , , , , . Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *