Północnoamerykańskie serduszka Dicentra – urokliwy przedstawiciel dymnicowatych Fumariaceae

Serduszka Dicentra to przedstawiciel starej ewolucyjnie rodziny dymnicowatych Fumariaceae, spokrewnionej z zielnymi jaskrowatymi Ranunculaceae.  Zróżnicowane na 20 gatunków występują w umiarkowanych obszarach Ameryki Północnej i wschodniej Azji. Porastają górskie lasy, często liściaste, polany, brzegi strumieni, ale też piargi u podnóża klifów. Preferują suche lub wilgotne, żyzne gleby. Serduszka są bogate w różnorodne substancje lecznicze, niegdyś były stosowane przez Indian do leczenia chorób.

D. formosa ‚Stuart Boothman’

Serduszka dorastają do kilkudziesięciu cm wysokości. Ich wielką ozdobą są liście pocięte na drobne listki i segmenty, niekiedy niebiesko zabarwione, oraz niezwykłe, liczne kwiaty, przypominające kształtem serce, rozwijające się wiosną.

D. eximia

Kwiaty są zbudowane z 4 nietrwałych działek kielicha oraz 4 płatków korony: 2 zewnętrznych pogrubionych u nasady i/lub wyciągniętych w ostrogi i 2 wewnętrznych o łatce w kształcie łyżeczki lub łuku opatrzonej wąskim, nitkowatym paznokciem. Zapylają je kolibry i pszczoły, których przysmak – nektar, jest wytwarzany przez tkankę wyścielającą wnętrze ostrogi.

Na obszarze Ameryki Północnej rośnie kilka pięknych przedstawicielek rodzaju serduszka.

Śnieżnobiałe, mocno pachnące kwiaty posiada gatunek serduszka kanadyjskie Dicentra canadensis. Roślina osiąga ok. 30 cm wysokości. Krótki korzeń główny wykształca żółte, kuliste bulwki.

D. cucullaria

D. cucullaria

Drobniejsze białe kwiaty, często różowo przebarwione i opatrzone na szczycie żółtą lub pomarańczowo-żółtą plamką są ozdobą serduszek kapturkowych Dicentra cucullaria. Roślina dorasta do 15-30 cm wysokości. Jej korzeń główny jest krótki i wytwarza białe lub różowe bulwki wielkości kropli. Bulwki obu gatunków pozostają uśpione do jesieni, kiedy to zgromadzona w nich skrobia jest przekształcana w cukier. W tym czasie rozwijają się poniżej poziomu gruntu pąki kwiatowe i pierwotne liście, pozostające w spoczynku do wiosny następnego roku. Jeśli tylko pozwala na to pogoda wegetacja rusza wcześnie. W naszych warunkach klimatycznych już w marcu/kwietniu.

D. eximia

D. eximia

Różowe lub różowo-fioletowe, rzadko zaś białe serduszkowate kwiaty to cecha serduszek wspaniałych Dicentra eximia, rozprzestrzeniających się za pomocą podziemnych, łuskowatych kłączy. Krótsze różowe, różowo-fioletowe, kremowe, jasnożółte, rzadziej białe kwiaty, opatrzone na szczycie krótszym zagiętym wyrostkiem (2-5 mm) wytwarzają serduszka piękne Dicentra formosa.

D. formosa

Leśne serduszka Dicentra preferują półcieniste stanowiska, wilgotne, próchniczno-gliniaste, dobrze zdrenowane gleby. Doskonale czują się w chłodnych miejscach ogrodu, w towarzystwie epimediów, krwiowców, paproci i innych cieniolubnych roślin. W sprzyjających warunkach silnie się rozrastają, tworząc barwne kobierce.

Udostępnij ten wpis:

Ten wpis został opublikowany w kategorii Poradniki i oznaczony tagami , , , . Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *