Nomocharis – bliski krewny lilii

Nomocharis to rodzaj należący do rodziny liliowatych, blisko spokrewniony z liliami – badania molekularne wykazały bardzo bliskie pokrewieństwo między tymi rodzajami. Występuje na obszarze zachodnich Chin, północno-wschodniego Tybetu, Indii i północno-wschodniego Myanmaru, gdzie jest reprezentowany przez 7-8 gatunków (niektórzy botanicy wyróżniają w obrębie rodzaju do 15 gatunków). Zasiedla obszary wysokogórskie na wysokości 3770-4300 m n.p.m., porastając trawiaste murawy na brzegach sosnowych lasów oraz bambusowe zarośla.

Nomocharis aperta

Nomocharis aperta

Rodzaj został wyróżniony w 1889 roku na podstawie rośliny opisanej przez francuskiego botanika, specjalisty w dziedzinie flory wschodnioazjatyckiej, Adriena Rene Francheta           i nazwanej Nomocharis pardanthina. Botanik pracował nad okazami rosnącymi                   w kolekcjach innych botaników, podróżników i misjonarzy, którzy przywieźli je                      ze wschodniej Azji.

Organem podziemnym nomocharis jest, podobnie jak u lilii, łuskowata cebula, pozbawiona tuniki. Wyrastający z niej pęd jest wyprostowany, opatrzony okółkowo lub naprzeciwlegle osadzonymi podługowatymi, wąskimi, siedzącymi liśćmi. Szczytowy groniasty kwiatostan jest utworzony z 1 lub kilku kwiatów. Przepiękne, okazałe kwiaty są 6-łatkowe, często poznaczone ciemnymi plamkami. Wewnętrzne łatki są opatrzone po obu stronach nektariami. Owocem jest cylindryczna, 3-komorowa torebka. Kwiaty są zwykle białe do różowych, niekiedy w różnym stopniu ciemniej nakrapiane. Rośliny zakwitają po 3-4 latach od wysiewu.

Nomocharisy rośliny uważane za trudne w uprawie, niemniej odpowiednio dobrane stanowisko i podłoże mogą zapewnić warunki sprzyjające na tyle, że rośliny przez wiele lat mogą cieszyć nas swoją obecnością w ogrodzie.

Nomocharis aperta

Nomocharis aperta

Nomocharisy preferują lekko ocienione stanowiska oraz lekkie, przepuszczalne, próchniczno-mineralne podłoża o kwaśnym odczynie. Dobrym substratem jest mieszanka torfu kwaśnego ze żwirem, kruszywem granitowym i przerobionymi liśćmi bukowymi. Podłoże powinno być wilgotne, jednak na tyle przepuszczalne, by nadmiar wilgoci był odprowadzany z otoczenia systemu korzeniowego. Ułatwia to posadzenie roślin w miejscu nieco wyniesionym ponad otoczenie.

Niekorzystnie wpływają na nomocharisy wysokie letnie temperatury, dlatego najlepiej jest sadzić je w miarę możliwości w miejscach przewiewnych, chłodnych.

Rozmnażanie nie sprawia większych kłopotów. Wysiewane w styczniu nasiona dobrze kiełkują, siewki zakwitają po 3-4 latach od wysiewu.  Ponadto, podobnie jak lilie, nomocharisy można rozmnażać za pośrednictwem pojedynczych łusek odejmowanych           z cebul.

Udostępnij ten wpis:

Ten wpis został opublikowany w kategorii Ciekawostka botaniczna, Kolekcje prywatne, Ogrody skalne i oznaczony tagami , . Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *