Jeffersonia i Plagiorhegma – siostry z dwóch kontynentów

Północnoamerykańska Jeffersonia i azjatycka Plagiorhegma to piękne przedstawicielki zielnych form berberysowatych. Ta pierwsza występuje na wapiennym podłożu w żyznych i wilgotnych lasach, na odkrytych górskich zboczach i wychodniach skalnych, na wysokości do 800 m n.p.m. w środkowo-wschodniej części Ameryki Północnej.

Jeffersonia diphylla

Jeffersonia diphylla

Ta druga porasta zacienione i wilgotne iglaste i mieszane lasy oraz zarośla na wysokości 500-1100 m n.p.m., znajdujące się w chińskich prowincjach Jilin i Liaoning, na Półwyspie Koreańskim oraz w Rosji na terenach ciągnących się wzdłuż rzeki Amur.




Plagiorhegma dubia

Plagiorhegma dubium

Z botanicznego punktu widzenia
Organem podziemnym obu gatunków jest kłącze, u Jeffersonia krótkie, u Plagiorhegma cienkie, z licznymi korzeniami przybyszowymi. Corocznie wyrastają z niego liście, o charakterystycznym długim ogonku i blaszce u Jeffersonia okrągłonerkowatej w zarysie, podzielonej na 2 klapy, u Plagiorhegma okrągławej, nieklapowanej. Jeffersonia wiosną
W maju wyrasta z kłączy bezlistna łodyga kwiatonośna, zwana głąbikiem, osiągająca od 10 do 30 cm długości. Na jej szczycie rozwija się jeden kwiat. U Jeffersonia dorasta do 40 mm średnicy, jest biały, utworzony zwykle z 4 działek kielicha i 8 płatków, rozmieszczonych po 4 w 2 okółkach. U Plagiorhegma jest delikatniejszy, o średnicy 20 mm, zbudowany z nietrwałych purpurowoczerwonych działek kielicha i 6 płatków korony. Po zapyleniu i zapłodnieniu rozwijają się owoce, torebki z nasionami. Zdj. po prawej – Jeffersonia wiosną.

Wymagania uprawowe
Jeffersonia i Plagiorhegma preferują zacienione, wilgotne stanowiska, najlepiej pod okapem drzew, w przypadku Plagiorhegma także iglastych. Obie wymagają próchnicznego podłoża, ale Jeffersonia potrzebuje dodatku gruzu wapiennego, a Plagiorhegma kwaśnego torfu i piasku.

P. dubia pod okapem drzew

P. dubium pod okapem drzew

Jak wszystkie rośliny cieniolubne także korzystnie reagują na ściółkowanie powierzchni wokół nich. To pozwala zachować w okresie wegetacji dłużej wilgoć w podłożu, zimą zapewnia zaś ciepłą osłonę dla kłączy. Rozrośnięte po latach okazy można podzielić, najlepiej w okresie wiosennym, zanim mocno ruszy wegetacja, albo pod koniec lata.




Plagiorhegma dubia 'Alba'

Plagiorhegma dubium ‚Alba’

Udostępnij ten wpis:

Ten wpis został opublikowany w kategorii Ciekawostka botaniczna, Poradniki i oznaczony tagami , , , . Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *