Jankaea – towarzyszka bóstw Olimpu

W 1875 roku szwajcarski botanik Pierre Edmond Boissier jako pierwszy opisał roślinę z rodziny gesneriowatych Gesneriaceae występującą jedynie w Górach Olimp, nadając jej nazwę rodzajową Jankaea na cześć węgierskiego botanika Victora Janka von Bulcsa oraz nazwę gatunkową heldreichii na cześć niemieckiego botanika Theodora Heinricha von Heldreicha.

Jankaea heldreichii

Jankaea heldreichii

Obecnie Jankaea występuje na obszarze ok. 40-60 km 2 w Parku Narodowym Olympos, najliczniej na północnych , rzadziej na wschodnich zboczach, wiodących od monastyru Agios Dionysios przez dolinę Enipefs, co ma związek z bardziej rozwiniętą turystyką w tym miejscu. Populacja występuje na 4-5 stanowiskach oraz w 2-4 subpopulacjach, znajdujących się na wysokości od 400 do 2400 m n.p.m. Liczebność populacji nie jest dokładnie określona. Jankaea jest objęta ochroną gatunkową. Na szczęście roślina na stanowiskach naturalnych zawiązuje dobrze nasiona i się rozsiewa. Preferuje cieniste, wilgotne szczeliny skał wapiennych, najczęściej zlokalizowanych wzdłuż potoków.

w naturze

w naturze

W kolekcjach botaniczno-ogrodniczych Jankaea jest rzadka, wymaga specyficznych warunków uprawowych. Jej rozmnażaniem zajmują się z powodzeniem specjaliści, oferujący na rynku, choć rzadko, egzemplarze pochodzące z uprawy.

Jankaea dorasta do ok. 6-8 cm wysokości. Tworzy rozety szaro owłosionych liści. Lawendowe, zbudowane z 4 łatek i rurki kwiaty wyrastają pojedynczo lub w grupie po 2-4 na omszonym, bordowym głąbiku. Owocami są torebki. Roślina jest zapylana przez różne gatunki trzmieli.

W uprawie Jankaea najlepiej rośnie pod osłonami, zabezpieczona przed nadmiarem wody deszczowej, niemniej z powodzeniem można ją uprawiać także na otwartym terenie. Preferuje miejsca osłonięte przed deszczem,  szczeliny skalne lub miejsca u podstawy większych skał i kamieni. W uprawie, podobnie jak w naturze, najlepsze są wystawa wschodnia i północna – pełne południowe słońce może skutkować szybki m zamieraniem roślin. Podłożem polecanym do uprawy jest mieszanina kruszywa wapiennego, dolomitu lub tufy wapiennej z ziemią bukową oraz żwirem. Takie podłoże powinno być lekkie i przepuszczalne. Lepiej jest unikać podlewania roślin z góry, ponieważ pozostawia to brązowy osad na włoskach pokrywających liście. Najprostszym sposobem rozmnażania jest podział rozrośniętych okazów – pojedyncze rozety są zwykle już ukorzenione i mogą być sadzone do doniczek lub w miejscach docelowej uprawy w ogrodzie. Możliwym lecz bardziej długotrwałym sposobem rozmnażania jest ukorzenianie, podobnie jak u fiołka afrykańskiego,  pojedynczych liści – nowe rośliny uzyskuje się po ok. 2 latach od sadzonkowania.

Udostępnij ten wpis:
Ten wpis został opublikowany w kategorii Ciekawostka botaniczna, Kolekcje prywatne, Ogrody skalne, Poradniki i oznaczony tagami . Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *