Inkarwilla (Incarvillea)

Inkarwilla (Incarvillea)

Inkarwille występują w górzystych obszarach Afganistanu, Bhutanu, Chin, Indii, Kaszmiru, Kazachstanu, Kirgistanu, Mongolii, Nepalu, Pakistanu, Tadżykistanu, Turkmenistanu i Uzbekistanu. Rosną w widnych lasach, zaroślach, na trawiastych murawach lub zboczach skalnych. Są zróżnicowane na 16 gatunków. Bywają jednoroczne i wieloletnie, wyprostowane lub rozesłane, z pędem kwiatonośnym wysokim lub bardzo krótkim. Organem podziemnym są bulwy lub zdrewniałe korzenie. Posiadają atrakcyjne liście, które mogą mieć blaszkę całkowitą lub 1-3 – krotnie pierzasto podzieloną. Wyróżniają je niezwykle piękne duże kwiaty, typowe dla rodziny bignoniowatych Bignoniaceae. Bywają żółte lub czerwone, lejkowate, 2-wargowe, o długości nawet do 10 cm. Owocem jest torebka.

Inkarwilla Maire’a (Incarvillea mairei) występuje w naturze na wysokości 2400-4500 m n.p.m., na obszarze rozciągającym się od zachodniego Nepalu po południowo-zachodnie Chiny. Rośnie na górskich zboczach, na trawiastych murawach, w lasach, na subalpejskich i alpejskich łąkach. Osiąga 20-30 cm wys. Odziomkowe liście o długości 5-20 cm są podzielone na 2-8 par listków. Kwiaty skupione po 1-4, o długości do 9 cm, są purpurowe lub ciemnoróżowe, w gardzieli białe, szare lub żółte. Rozwijają się od maja do sierpnia.

Incarvillea mairei

W ogrodzie należy roślinie zapewnić słoneczne lub nieco półcieniste stanowisko oraz mocno przepuszczalne, próchniczne podłoże (60% neutralnego kruszywa o frakcji 2-8 mm, 40% gliniasto-próchnicznej ziemi). Chociaż inkarwille występują na obszarach na których zimą temperatury spadają poniżej 30-40ºC, to w warunkach klimatycznych Polski warto je okrywać na zimę i dodatkowo osłonić ‘daszkiem’, aby zabezpieczyć przed niekorzystnym działaniem wilgoci w tym czasie.

Gatunek posiada 2 odmiany ogrodowe: ‘Frank Ludlow’ o czerwonaworóżowych kwiatach o długości 8 cm i ‘Nyoto Sama’ o jasnoróżowych, dłuższych niż u gatunku kwiatach oraz dziką odmianę I. m. var. multifoliata, u której liście są podzielone na 4-8 par listków.

W dosyć współczesnych czasach, jak na historię odkryć i opisów roślin, bo w 1998 r. odkryto i opisano inkarwillę zhongdiańską (Incarvillea zhongdianensis). Występuje w Yunnanie, na wysokości 3200 m n.p.m. Dorasta do 40 cm wysokości. Jej liście są pierzasto podzielone i lśniąco zielone. Kwiaty, rozwijające się w czerwcu i lipcu, mają odcień czerwonej fuksji i żółtą gardziel.

Inkarwilla zhongdiańska wymaga w uprawie słonecznych stanowisk i mocno przepuszczalnego podłoża, o odczynie wapiennym (60% kruszywa wapiennego, 40% próchnicznej ziemi). Zimą należy ją traktować tak jak i. Maire’a.

Kolejna piękna przedstawicielka rodzaju to inkarwilla tybetańska (Incarvillea younghusbandii). W naturze rośnie na wysokości 4000-5500 m n.p.m., w górach Xizangu i Quinghai. Osiąga 10-20 cm wysokości. Ma mięsiste, niestwardniałe korzenie. Odziomkowe liście, leżące na powierzchni gruntu, są pierzasto podzielone na 2-5 par listków. Kwiatostan jest bardzo krótki, skupia 3-6 kwiatów lub jest 1-kwiatowy. Lejkowata, różowawa korona o długości 5-7 cm ma pomarańczowożółtą rurkę. Kwitnienie trwa od maja do sierpnia.

Incarvillea younghusbandii

W warunkach klimatycznych Polski roślina wymaga w uprawie mocno przepuszczalnego podłoża (65% kruszywa o frakcji 2-8 mm, 35% ziemi gliniasto-próchnicznej). Zimą należy ją zabezpieczyć przed szkodliwym działaniem wilgoci, tzn. okryć ‘daszkiem’ i agrowłókniną lub stroiszem.

Udostępnij ten wpis:

Ten wpis został opublikowany w kategorii Ogrody skalne i oznaczony tagami , , , . Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *