Galax – ogrodowa galaktyka Droga Mleczna

Galax to jeden z sześciu rodzajów niewielkiej rodziny zimnicowatych Diapensiaceae, reprezentowanej łącznie przez około 15 gatunków występujących w Europie, Himalajach, na Dalekim Wschodzie i w Ameryce Północnej. Spokrewniony jest z tak pięknymi roślinami jak Shortia, Schizocodon, Berneuxia, Diapensia i Pyxidanthera.

Jedyny gatunek w rodzaju to Galax aphylla, syn. G. urceolata, G. cordifolia, G. rotundifolia, G. erythrorhiza. Nazwa rodzaju wywodzi się z greckiego γάλα – mleko lub γαλαξίας – galaktyka. Nie jest jasne czy nazwa wynika ze skojarzenia bieli kwiatów z kolorem mleka, czy też podobieństwa podłużnego groniastego kwiatostanu zbudowanego z gwiazdkowatych białych kwiatów do naszej galaktyki – Drogi Mlecznej. W każdym razie skojarzenie jest piękne.

Galax porasta cieniste, wilgotne lasy Ameryki Północnej rozciągające się od Maryland i West Virginia na północy, po Kentucky na zachodzie, przez Appalachy ku południowi do stanów Giorgia i Alabama. Dobrze zimuje w strefach od 5A. Wraz z kalmią szerokolistną Kalmia latifolia i różanecznikiem wielkim Rhododendron maximum tworzy zimozielone runo w podgórskich i górskich lasach porośniętych choiną, dębami i orzesznikami (od 20 do 1800 m n.p.m.). Liście wraz z nadejściem jesieni i zimy przebarwiają się na kolor czerwony, brązowy i bordowy. Późną wiosną i wczesnym latem wyrastają sopelkowate groniaste kwiatostany o długości 20-80 cm. Choć piękne, zbudowane z drobnych białych kwiatów, to w olbrzymiej masie wydzielające zapach skunksa lub pleśni.

Liście Galax są bardzo trwałe, utrzymują turgor i barwę przez kilka miesięcy po ścięciu. Wyrastają z podziemnych burakowatych kłączy i są zbudowane z ogonka o długości 5-25 cm oraz okrągławej blaszki o średnicy 3 do 10 cm. Lokalna ludność wykorzystuje je w bukieciarstwie, i to na tak ogromną skalę, że władze  prawnie uregulowały kwestię ich zbioru (jeden zbieracz potrafił w ciągu jednego dnia ściąć 5000 liści, za które otrzymywał do 120 dolarów zapłaty). Masowa skala tego zjawiska przynosiła duże szkody populacji .

W uprawie rośliny nie sprawiają kłopotów. Wymagają próchnicznego, wilgotnego podłoża o kwaśnym odczynie oraz nieco ocienionego stanowiska, chociaż przy odpowiednio wilgotnym podłożu z powodzeniem można je uprawiać na stanowiskach w pełni nasłonecznionych. Bardzo dobrym podłożem jest mieszanina torfu wysokiego i żwiru lub kruszywa granitowego. Rośliny należy od czasu zasilać nawozami.

Rozmnażanie  Galax jest nieskomplikowane – rozrośnięte okazy wykształcają poziome kłącza, na końcach których rozwijają się nowe rośliny. Można je odejmować i wysadzać do doniczek lub w nowe miejsca w ogrodzie.

Udostępnij ten wpis:

Ten wpis został opublikowany w kategorii Ciekawostka botaniczna, Kolekcje prywatne, Ogrody skalne, Poradniki i oznaczony tagami . Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *