Dobór roślin do ogrodu skalnego – krzewy.

Każdy kolekcjoner, rozpoczynający przygodę ze specjalistyczną kolekcją – jaką niewątpliwie jest zbiór roślin górskich, chciałby wiedzieć, od jakich roślin zacząć. Tak jak już wspomniano, wiele czynników decyduje o doborze roślin do konkretnego ogrodu, jednak są rośliny górskie, które bez większych problemów będą rosnąć w każdym ogrodzie skalnym w przeciętnych warunkach.

Pireneje




Wśród krzewów iglastych oczywistym kandydatem numer jeden do ogrodu skalnego są karłowe odmiany kosodrzewiny. W centrach ogrodniczych można kupić szeroką gamę odmian kosówek, które w wieku 10-15 lat osiągają średnicę 40-60 cm i wysokość 20-40 cm. W zachowaniu karłowatego wzrostu możemy pomóc roślinom, skracając wiosną nowe przyrosty o 50-75% lub nawet całkowicie je wyłamując. Ten zabieg nie szkodzi roślinom, a sprawia, że pędy są liczniejsze, gęściej ułożone i krótsze. Przykładowe odmiany to ‘Kostelnicek’, ‘Jezek’, ‘Grüne Welle’, ‘Gnom’ czy ‘Mops’. Na uwagę zasługują także karłowate odmiany sosny bośniackiej Pinus heldreichii. Wdzięcznymi roślinami do ogrodów skalnych są karłowate jodły – Abies balsamea ‘Nana’, Abies procera ‘Blaue Hexe’ czy osiągająca nieco większe rozmiary, przepiękna Abies lasiocarpa ‘Compacta’. Wiele miniaturowych form wyselekcjonowano także wśród takich rodzajów jak świerk Picea, jałowiec Picea czy cyprysiki Chamaecyparis, zwłaszcza wywodzących się od Chamaecyparis obtusa. Cennym nabytkiem do ogrodu skalnego będzie także, egzotyczny, pochodzący z Nowej Zelandii Podocarpus nivalis. Wszystkie krzewy iglaste wymagają wzbogacenia podłoża w miejscu sadzenia w próchnicę, najlepiej przez dodanie torfu włóknistego.

Do ogrodu skalnego doskonale nadają się także krzewy i krzewinki liściaste. O pierwsze miejsce na liście rywalizują dwa rodzaje – wierzby Salix i wawrzynki Daphne. Górskie wierzby to klasyka – kilkadziesiąt gatunków to górskie maluchy, spośród których najbardziej znane to wierzby: zielna S. herbacea, żyłkowana S. reticulata, alpejska S. alpina i wykrojona S. retusa. Mniej popularne, a równie piękne są:  S. pyrenaica, S. tarraconensis, S. arctophila, S. polaris, S. lanata, czy S. saxatilis. Wierzby generalnie preferują próchniczno-mineralne, raczej wilgotne podłoża i lekko ocienione stanowiska. W sprzyjających warunkach szybko się rozrastają, tworząc skupiska niskich krzewów lub gęsto zadarniając podłoże.




Drugi topowy rodzaj to wawrzynek Daphne – jest to temat do osobnego opracowania. Obok najbardziej znanego wawrzynka wilczełyko D. mezereum rodzaj liczy kilkadziesiąt w większości górskich gatunków. Jeśli dodamy do tego bardzo liczne mieszańce i wyselekcjonowane formy to uzyskamy bardzo liczną grupę mocno zróżnicowanych krzewów. Wielką wartością wawrzynków jest trwałość ich liści. Większość z nich jest zimozielona, liście są najczęściej skórzaste, ciemne, bardzo efektowne w swej masie. Przy pięknym, regularnym, charakterystycznym dla wawrzynków pokroju daje to wspaniały efekt. Jednak tym, co najbardziej je zdobi są kwiaty – bardzo liczne, intensywnie zabarwione, najczęściej przepięknie, przejmująco pachnące. Niekiedy w okresie kwitnienia liście są niewidoczne – całkowicie zakryte chmurą różowych, białych, kremowych lub żółtych kwiatów. A kwitnienie jest długotrwałe – zaczyna się już w marcu-kwieniu i trwa, z przerwami, do mrozów. Najpowszechniej spotykane w uprawie wawrzynki to w. główkowy D. cneorum i jego odmiany – D. cneorum ‘Eximia’ czy D. cneorum ‘Velky Kosir’ o czerwonych pąkach i ciemnoróżowych kwiatach, D. arbuscula i bardzo liczne mieszańce należące do D. x hendersonii, D. x napolitana, D. x schlyteri i D. x rohllsdorfii. W uprawie większość wawrzynków wymaga pełnego słońca (częściowe zacienienie jest konieczne w uprawie między innymi D. blagayana i D. calcicola) i mineralnego podłoża z niewielkim dodatkiem próchnicy – szczególnie gdy uprawiamy formy szczepione na D. mezereum. Podłoże powinno być przepuszczalne, dobrze zdrenowane, ponieważ wawrzynki są wrażliwe na nadmiar wody w podłożu – co nie znaczy, że należy je skąpo podlewać. Najlepiej uprawiać je w wyżej położonej części ogrodu. Na ich wzrost korzystnie wpływa dokarmianie wapniem.

Praha wystawa

Kolejny, doskonale nadający się do ogrodu skalnego rodzaj krzewów to Rhododendron – a więc karłowate formy azalii i różaneczników – zarówno gatunki jak i odmiany uprawne. Wszystkie wymagają próchnicznego, torfowo-żwirowego lub torfowego podłoża o kwaśnym odczynie i lekkiego zacienienia – chociaż przy intensywnym podlewaniu i wysokiej wilgotności podłoża rośliny bardzo dobrze rosną w pełnym słońcu. Klasyczne gatunki do ogrodów skalnych to Rhododendron hirsutum, R. impeditum, R. ferrugineum, R. ferrugineum, R. campylogynum i R. camtschaticum. Z azalii godne polecenia są azalie japońskie – niedrogie, oferowane w wielu punktach szkółkarskich.

Możliwości doboru krzewów do ogrodu skalnego są olbrzymie – jest to tylko kwestia pomysłu i dostępności roślin.




Udostępnij ten wpis:
Ten wpis został opublikowany w kategorii Ogrody skalne, Poradniki i oznaczony tagami , , , , , , , , , . Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *